Prezentacja historii, od pierwszych pisemnych wzmianek o gminie po dzień dzisiejszy.
Pierwsze pisemne wiadomości o Gminie Wodzierady pojawiły się w 1398 roku, gdy w dokumentach pojawia się Johannes „de Wodzeradi”. Kolejne informacje dotyczą następnych właścicieli wsi, w tym: Mikołaja alias „Szeliga de Wodzieradi” (1423) oraz Jana Wodzieradzkiego, herbu Paparona (1552). W XVIII wieku była to własność Dzierzbickich, następnie Mniewskiego, wojskiego sieradzkiego, którego córka wyszła za Franciszka Bajera, a za sprawą małżeństwa córki tegoż ostatniego Wodzierady stały się własnością Hipolita Parczewskiego. Parczewscy wywarli duży wpływ na dzieje Wodzierad i okolicznych miejscowości. W 1861 r. Hipolit Parczewski uwolnił włościan od pańszczyzny i przekazał im ziemię na własność, założył też szkołę początkową. Po klęsce Powstania Styczniowego był zmuszony do opuszczenia Wodzierad. Znaną postacią był też Alfons – syn Hipolita, znany działacz społeczno – polityczny, prawnik i historyk, poseł (1907-1912), rektor Uniwersytetu Wileńskiego (1922-1924), członek wielu międzynarodowych towarzystw naukowych.

Od 1868 roku właścicielem Wodzierad stała się rodzina Kulczyckich, która gospodarzyła tu do wybuchu II Wojny Światowej. Zostali zapamiętani jako ludzie niezmiernie pracowici. W czasie ich pobytu w Wodzieradach została zamontowana turbina, która dostarczała prąd do gospodarstwa i dworu. Po wyzwoleniu w dworze mieściła się szkoła, przedszkole i biblioteka.

 

Dwór w Kwiatkowicach
Dwór (prawdopodobnie z XVI wieku) w Kwiatkowicach.


dworek_kwiatkowice_01.jpg [252x157]
Dworek w Kwiatkowicach
Miejscowość pojawiła się w źródłach pisanych w 1279 r. i przez cały czas stanowiła własność prywatną. W XV w. było tu centrum klucza Kwiatkowskich, herbu Gryf, który składał się z czterech wsi. W akcie podziału wsi z 1562 r. znajdujemy wzmiankę, że Stanisławowi Kwiatkowskiemu dostał się stary dwór „s przekopem”, a Janowi nowy budynek dworski. W końcu XVI lub na początku XVII w. Kwiatkowice weszły w skład lutomierskiego klucza Grudzińskich i do włości lutomierskiej należały aż do końca XVIII w. Inwentarz włości lutomierskiej z 1660 r. notuje dwór na kopcu z budynkami dolnemi. Podobny duży opis zawiera inwentarz z 1661 r. Ostatnie świadectwo użytkowania siedziby na kopcu pochodzi z 1723 r. Bez badań wykopaliskowych nie mamy pewności czy XVI wieczny dwór stary i dwór stary z 1723 r. to ten sam dwór czy też kolejne dwory wznoszone na tym samym kopcu.

Obiekt ten nie figurował dotychczas w literaturze znany jest tylko z licznych opisów inwentarzowych.

Gmina Wodzierady

Realizacja: IDcom-web.pl